• میهن فولاد

مواد و فرآوری کربن و فولاد آلیاژی برای اتصال دهنده های مکانیکی

مواد و فرآوری کربن و فولاد آلیاژی برای اتصال دهنده های مکانیکی
گرچه نمرات استاندارد فولادی برای میله ها و میله ها سالهاست که وجود دارد و با اصلاحات یا محدودیت های یک یا چند عنصر ، مدت هاست که برای شکل گیری سرد مورد استفاده قرار می گیرد ، استاندارد ASTM مجموعه ای متمایز از بیست درجه فولادی را برای شکل گیری سرما ارائه می دهد. . اینها بطور مشترک توسط سازندگان فولاد و سرماخوردگی و جعل کاربران تحت نظارت مؤسسه اتصال دهنده های صنعتی ساخته شده است.
این بیست درجه به درجه های فولادی و محدوده و محدوده سیزده درجه فولاد کربن برای فولادهای کربن ، منگنز ، فسفر و گوگرد و آلیاژ گوگرد با آلیاژهای مس ، نیکل ، کروم ، مولیبدن ، قلع و سیلیکون تعیین می شوند.

منطقه قابل توجهی از پیشرفت در کنترل اندازه گیری و اندازه گیری فشار برای میله ها و میله های سرد وجود دارد.
برای آماده کردن ماده ای با شکل گیری سرد اغلب از شکل کروی استفاده می شود، که یک روش آنیلینگ است که ریزساختار فولاد را به نرمترین حالت خود با حداکثر شکل پذیری تبدیل می کند. در شرایط نورد گرم یا نرمال شده ، فولادهای حاوی کمتر از 0.80٪ کربن از میکروارگانیسم های مروارید و فریت تشکیل شده اند. Pearlite ، سخت تر از دو ماده تشکیل دهنده ، باعث می شود فولادها در برابر تغییر شکل مقاومت کنند. مروارید سخت تر از لایه های نازک متناوب یا پوسته های فریت و سیمانیت ، ماده ای بسیار سخت تشکیل شده است.
در روش انیلینگ کروی ، لایه های سسیمانی باعث می شوند که زمان و دما به درون کروی یا گلوبولهای سیمانیت فروپاشی کنند. این شکل جهانی سیمانیت باعث تغییر شکل سرما در فرایندهایی مانند سرماخوردگی ، نورد سرد ، تشکیل و خم شدن می شود.
بورون به عنوان ماده سخت کننده در فولادهای کربن بسیار مؤثر است و باعث سخت شدن می شود که عموماً از بسیاری از عناصر آلیاژی تجاری فراتر می رود. این امر بر شکل پذیری و ماشین کاری فولادهای کربن ساده تأثیر منفی نمی گذارد. در حقیقت ، برعکس درست است زیرا بورون اجازه استفاده از کربن کمتر را می دهد که به بهبود شکل پذیری و ماشین کاری کمک می کند.
در مراحل اولیه رشد ، برخی از نتایج رضایت بخش محصولاتی را تولید کردند که سختی و سختی یکنواختی نداشته و به همراه کاهش توانایی مقاومت در برابر شکستگی تاخیری وجود دارد. با این حال ، بسیاری از این مشکلات با تحقیقات جامع برطرف شده است که نشان می دهد برای اینکه بور به عنوان یک عامل آلیاژی مؤثر باشد ، باید در محلول جامد در محدوده ترکیب از 0.0005٪ تا 0.003٪ باشد.
در طی دفع اکسیداسیون ، عدم پیوند نیتروژن آزاد منجر به تشکیل نیتریدهای بور می شود که از سخت شدن بور جلوگیری می کند. تحقیقات همچنین نشان داد که مقدار بور بیش از 0.003 has به دلیل بارش بارون اضافی به عنوان بوروکربید آهن در مرزهای دانه اثرات مضر بر استحکام ضربه دارد. بسیاری از فولادهای اروپایی میزان بور بالاتری نسبت به آمریکای شمالی دارند.
هنگام تولید فولاد بور ، تیتانیوم و / یا آلومینیوم اضافه می شود و محصول حاصل از آن تحت پردازش حرارتی قرار می گیرد. این دو ماده افزودنی به منظور گره خوردن ازت برای جلوگیری از واکنش آن با بور طراحی شده اند. بور آزاد حاصل بدست آمده است تا سختی پذیری خوبی در فولاد ایجاد کند. هر دو نیترید تیتانیوم و آلومینیوم باعث کاهش ماشین کاری فلز می شوند ، اما وقتی نیتروژن به هم گره بخورد ، شکل پذیری فولاد بهبود می یابد.
سیلیکون و آلومینیوم به عنوان عناصر کمی شبیه به رفتارشان هنگام فرآیند ساخت فولاد عمل می کنند. هر دوی آنها میل اکسیژن بالایی دارند و از این رو برای دفع اکسیداسیون یا "کشتن" این فولاد استفاده می شوند. Deoxidation یا "کشتن" فرایندی است که با استفاده از آن یک عنصر اکسیداسیون کننده قوی به فولاد اضافه می شود تا با اکسیژن باقی مانده در حمام واکنش نشان دهد تا از بروز هرگونه واکنش بیشتر بین کربن و اکسیژن جلوگیری شود.